BİR KUŞ MASALI

Dışarıda kar diz boyunu geçmişti. Çocukların odasındaki lambadan sızan sarı ışık, hafifçe buğulanmış perdesiz camlardan yandaki koruyu aydınlatıyordu. Bu küçük ağaç ailesinden cama yakın olan sedir ağacı, kollarındaki karların ağırlığıyla küçükleri selamlarcasına eğilmişti.

Ege, hep yaptığı gibi gülen nefesiyle soğuyan cama üfledi. Ondan sadece bir dakika küçük olan Ada ise her zaman yazı tahtası olarak kullanacağı bu buğulu cama, henüz yazmayı bilmediği için, büyük bir kalp çizdi.

Bu sırada Kuzey baba odaya girdi, “Hadi bakalım herkes yatağa” diyerek ikizleri yataklarına yatırıp üstlerini örttü.

“Uyku vakti geldi.”

Ada “Bize bir masal anlat baba!” dedi heyecanla.

“Hımmm masal mı istiyorsunuz?” diye sordu Kuzey baba.

“Eveeeetttt!” diye çığlıklar yükseldi yataklardan.

“Tamam o zaman” dedi Kuzey baba. “Size ‘Bir Kuş Masalı’ anlatacağım.”

Buğulu camda Ada’nın çizdiği kalbin içinde gördüğü, karlı kollarıyla eğilmiş “sedir ağacına” bakarken anlatmaya başladı:

“Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Pireler berber iken, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken çok eski zamanlardan birinde, uzaklardaki bir ormanda küçük bir kuş yaşarmış.

Küçük kuş dev sedir ağacının kolları arasına korunaklı bir yuva yapmaya karar vermiş. Kanatlarının ve beden gücünün yettiğince ormanın içinde bulduğu çalıları toplamaya başlamış.

Küçük kuş bu çalışma telaşının arasında, ormanın içinde yükselen ve yanında kendi sedir ağacının bir benzerinin olduğu, üç katlı, beyaz panjurlu bir evde, alt kattaki oyun odasında eğlenen iki kardeşi cam kenarından izlermiş. Kardeşlerden biri kız biri erkekmiş. Henüz çok küçük olan bu iki insanın kahkahaları, mutlu, sıcak evlerindeki neşeli halleri küçük kuşu çok etkilermiş.

Küçük kuşun topladığı çalılar birbirine eklenirken yuvası da yavaş yavaş şekil almaya başlamış. Ama buranın sıcak bir yuva olması için bir eşe ihtiyacı varmış. Gel zaman git zaman, küçük kuş ormanda yuvasının dişi kuşuna rastlamış. Kalplerini beraber söyledikleri aşk dolu şarkılarla birleştirmişler. İki âşık küçük kuşun, iki de yumurtası olmuş. Anne kuş yumurtalarını korumak için yuvada beklerken, baba kuş topladığı yiyeceklerle ailesini besliyormuş. Minik bebekleri yumurtadan çıktıktan sonra, iki âşık daha içten şakımaya ve dinleyenlere keyif veren şarkılar söylemeye başlamışlar.

Ormanın renkli bir ailesi olmuş. Bahar ve yaz ayları boyunca küçük kuş ve ailesi yuvalarında mutluluk içinde yaşıyorlarmış. Küçük kuşun tamamlanan yuvasında artık tek bir amacı varmış. Soğuk ve fırtınalı kış günlerinde yuvasını ve ailesini güvene almak ve çocuklarının kendi kanatlarıyla uçmaları için, ders verecekleri baharı görmesini sağlamak…

Gel zaman git zaman sonbahar gelmiş; yağmurlar ve rüzgârlar başlamış. Küçük kuş yuvası için her yem bulmaya çıktığında beyaz panjurlu evin camında mola verirmiş. Evin içindeki miniklerin oyunları onun orman hayatının dışında tanıklık ettiği tek farklı dünyaymış…”

BEYAZ PANJURLU EV

“Bu miniklerin kim olduğunu biliyor musunuz bakayım?” dedi Kuzey baba… “Eveeeeetttt!” diyerek cevap verdi ikizler, yataklarında kıkırdayarak.

“Hadi baba, ne olmuş sonra anlatsana!” dedi merakla Ege.

“Ama kötü bir şey olmayacak değil mi?” diye sordu kaygıyla Ada.

“Çocuklar bu bir masal ve sizin de tam burada uyumanız gerekiyordu, kapatın bakayım gözlerinizi” dedi Kuzey.

Bir yandan da tamamen kendi hayal gücüyle anlattığı bu masala nasıl devam edeceğini düşünüyordu. O sırada üst kattan seslendi Yıldız :

“Hâlâ sesler geliyor, uyuyun artık!”

“Hayatım bunlar cin gibi dikildiler. Biraz yardım lazım” dedi Kuzey.

Merdivenlerden gelen annelerinin ayak sesi ikizleri yataklarından kaldırdı.

Kuzey onları tekrar yatağa yatırıp üstlerini örterken Yıldız odaya girdi.

“Neler oluyor burada, uyku saati çoktan geçti” dedi, gülümseyip çocuklarını öperken. “Anne babam bize bir kuş masalı anlatıyor ama içinde biz de varız” dedi Ege heyecanla. “Bak sen!” dedi anneleri.

“Hadi devam etsin bakalım ben de merak ettim bu masalı şimdi.”